Welkom in mijn hoofd!
Hallo allemaal,
De titel ‘welkom in mijn hoofd’ klinkt misschien een beetje raar, maar ik bedoel ermee dat ik meer ga vertellen over wat ik denk dat wat ik heb beleefd. Gedachtespinsels noemen sommige mensen het. Ik snap niet wat die spin ermee te maken heeft.. (Zowiezo hebben zij nérgens mee te maken, vind ik.) Ik houd er meer van om dingen zo makkelijk mogelijk te omschrijven, zodat je snapt wat je leest in plaats van dat je heel wijs met je hoofd knikt en denkt: ‘had ik nou de lichten van de auto uitgedaan of niet?’ Vandaar dus..
De afgelopen weken heb ik veel over ‘volgend jaar’ nagedacht. Want ja, wat ga ik nou na dit Au Pair avontuur doen? Ga ik een studie volgen of reizen of een baan zoeken? En blijf ik dan hier in Engeland, ga ik terug naar Nederland of ga ik naar een ander land? Allemaal vragen, vragen, vragen. Wat wil ik nou écht doen? Wat is nou de perfecte baan voor mij? Waar gaat mijn hart sneller van kloppen? En wat is nú het slimste om te doen? Dat soort dingen spelen er op dit moment in mijn hoofd. Het probleem bij mij is dat ik heel veel dingen leuk vind en ik weet niet welke ik moet kiezen. Wat ga ik eerst doen en welke dingen kunnen nog een aantal jaar wachten. Lastig! Ik dacht: ‘na zo’n jaar ertussenuit ben ik er wel achter wat ik wil.’ Maar dat gaat dus blijkbaar toch anders! Ik heb wel ontdekt wát ik leuk vind maar hoe ik dat precies moet gaan aanpakken.. Op een of andere manier knaagt er iets van binnen maar ik kom er maar niet achter wat dat nou is. Heel vervelend! Ik heb nu nog echt geen idee. Daarbij heeft geld ook een grote rol. Als je geen geld hebt, kun je ook niets doen..
<<<<<<<piieeeeeeeeep>>>>>>
Mensen, jullie kennen me, van het verhaal hierboven klopt helemaal niets: ik weet precíes wat ik wil, maar ik weet niet hoe ik het aan moet pakken. Zo, daar is de aap uit de mauw. Zo’n heel verhaal schrijven heeft geen zin als je het ook in 1 regel kan, toch?? Maar ik weet dat het probleem: ‘ik weet niet wat ik moet met mijn leven’ heel veel speelt, dus vandaar dat ik het toch in mijn blog laat staan.
Ik ben zo blij dat ik in Engeland ben jongens! Sorry, ik wil niemand pijn doen, maar in een andere omgeving leer je zoveel! Ik word enorm geconfronteerd met mezelf. Hoe ik mijzelf zie en hoe ik echt ben. Angsten worden onder handen genomen. De stress moet ik uit mijn lichaam zetten. Sociaal valt er ook wat bij te spijkeren. Ik denk dat je sneller groeit in een nieuwe omgeving omdat je dan zelf de dingen moet doen. Zelf vechten voor dingen, zelf stappen zetten en niet achter je sociale kringetje verstoppen want die heb je in het begin gewoon nog niet. Even een voorbeeldje uit de natuur: (sorry, daar houd ik van) Je bent als een jonge leeuw die uit de groep wordt gegooid of in mijn gaval er zelf voor kiest om te gaan en dan ben je opeens alleen op die grooooooote lege savanna. Haha, even een beetje drama hoor!! Eerst leek die savanna helemaal niet zo groot, maar nu je alleen bent, raak je in paniek. Je hebt niet meer de veiligheid van de groep, nee, je moet nu zelf vechten. En dát maakt je sterk! Als er een groep andere leeuwen jou verse zebra van de versafdeling bij de Albert Heijn wil komen inpikken, dan ben je de klos, want zij zijn met z’n allen veel sterker dan jij alleen. Dus ga je tactieken verzinnen. Hoe zorg ik ervoor dat ik niet aangevallen wordt door andere leeuwen? Optie 1: sluit je aan bij een andere groep. Dat gaat veel tijd, geduld en misschien pijn opleveren maar dan ben je wel veilig. Optie 2: je zorgt dat je constant alleen bent zodat je er zeker van bent dat anderen je geen pijn doen, maar je bent wel heel kwetsbaar dan en je hebt minder kans op eten.
Ja, welke zou jij kiezen?? Zet een rondje om jou antwoord:
A Optie 1, ik sluit me aan bij een groep.
B Optie 2, ik zorg ervoor dat ik alleen ben.
Hahaha! Ik ben gewoon een beetje aan het geinen hoor! Maar ik meen het wel! :D Mijn antwoord is dit: eerst B en nu A.
Ik hoop dat jij je niet opsluit en afsluit voor anderen. Ik heb dat jaren gedaan. Ik liet niemand écht toe in mijn hart. Ik kletste wel met mensen, maar daar hield het mee op. Nu leer ik, dat dat betekende dat ik alleen was en niet in een groep. En dat is niet goed. We zijn nu eenmaal ‘groepsdieren’.
Maar hoe je van B naar A komt is best lastig. Ik ben het nog aan het leren, dus ik kan je daar niet een goed antwoord op geven. Het enige weet ik dat ik mezelf open moet stellen voor anderen en gewoon proberen. Ook al lukt het voor geen meter, gewoon doen! Ik ben niet zo goed in groepen. Ik weet mezelf geen houding te geven. Dat is best lastig, maar door bijvoorbeeld naar feestjes te gaan of gewoon ergens te gaan zitten en met mensen kletsen die voorbij komen lukt het een stuk beter omdat dat een ontspannen situatie is. Ook al zeg je niets of bijna niets of juist teveel, je leert ervan en pakt het toch op.
Al dat soort dingen leer ik hier! Dus vandaar, ik ben heel blij dat ik hier ben!
Ik ga er vandoor, want ik krijg zo een logeetje!
Groetjes en liefs van Marianne
Speciale momenten
Hallo allemaal,
Net heb ik toch iets beleeft jongens!!! Ik ging een eindje wandelen op een veldje vlakbij ons huis (het was half 9 ’s avonds) en opeens zie ik 2 bambi hertjes voor me staan. Midden op het veld. Met hun lange oren omhoog staan ze me heel geconcentreerd aan te kijken. Ik ging gelijk stil staan. Ik was bang dat ze weg zouden rennen maar dat deden ze niet. Ik probeerde hen op hun gemak te stellen door me niet te verroeren. Toch vertrouwden ze mijn fel rode jas denk ik niet helemaal.. Ze graasden verder en op een gegeven moment springt er een ander hertje uit de struiken!! Wauw! Ik kon mijn ogen bijna niet geloven! Nog nooit heb ik zulke wilde dieren van zo dichtbij gezien. Ze stonden op nog niet eens 30 meter afstand en dat terwijl mijn huis 2 minuten verderop is. Dit is toch niet normaal! Ik probeerde een foto te maken met mijn telefoon, maar daar was het veel te donker voor. Ondertussen bleven de bambi’s gezellig samen eten en spelen. Langzaamaan gingen ze richting de bosrand en het werd toen wel erg donker. Ik kon ze niet zo goed meer zien maar ik wilde ze niet uit het oog verliezen dus ging ik heel voorzichtig achter ze aan. Zie ik opeens nóg een hert!! Deze was een stuk groter, misschien was het hun moeder. Ik weet het niet, ik heb het niet gevraagd.. Zij vertrouwde me denk ik voor geen cent want ze bleef me constant in de gaten houden. Nadat de kleintjes bijna in het bos verdwenen waren ben ik naar huis gelopen onder scherp toezicht van moeder/zusterhert. Ik vraag me af of er niet nog veel meer herten lopen.. Dit was echt zoo bijzonder!!! Zulke prachtige beesten! Wauw! Dat is denk ik de beste omschrijving: Wauw!
Vandaag was het een nationale vrije dag. Ik weet niet waarom, maar dat maakt ook niet uit. Ik vond het heerlijk! Nog een dagje weekend vieren. Vanmiddag ben ik met nog meer mensen naar een fair geweest. Het was een soort marktachtig idee waar ook allemaal spelletjes waren voor iedereen. Dat was echt heel leuk! Er hing een heerlijk sfeertje! Kids sprongen op springkussens, in draaimolens en eieren aan het kapot gooien met stenen. De mannen waren zware zakken met een greep over een balk aan het gooien en kop van Jut aan het spelen. Het was heel leuk om het allemaal te zien en te beleven. Het gaf een soort Koninginnedag gevoel! Overal waren kraampjes waar je van alles kon doen. Van bier tot golven en poppenkast. Er was voor iedereen wel wat!
En over Koninginnedag gesproken, wij hebben dat hier ook gevierd. Met de NL vereniging. Dat was erg leuk! Ook hier was er van alles te doen. Gewoon Nederlander zijn bijvoorbeeld! Rood, wit, blauw en oranje kleren aan. Allemaal op zijn typisch Nederlands. Zelfs het weer was Nederlands! Met zijn allen ijskoude tenen krijgen onder partytenten terwijl de kinderen op de kleedjesmarkt oude theemokjes van oma verkopen. Ik hielp bij het koekhappen. Dat vind ik heel komisch om te zien. Handen op de rug, neus in de wind en happen maar! De poffertjeskraam was ook favoriet, de speurtocht ging ondanks dat we wegzakten in de blubber toch door, de talentenjacht werd gewonnen door de winnaar en de bitterballen werden warm geserveerd. Zwaar hoor, Nederlander zijn..
Afgelopen weekend ben ik met 2 andere Nederlanders die hier zijn voor een paar weken, naar London geweest. Dat was ook weer een hele belevenis! We hadden een hostel geboekt voor 1 nachtje zodat we meer tijd hadden om ‘alles’ te zien. We gingen vrijdag morgen vroeg met de bus. Heerlijk nog even slapen! Toen we in London waren zijn we gelijk naar Buckingham Palace gegaan. Daar zou om half 12 de wisseling van de wacht zijn. Maar toen we bij het paleis aankwamen ontdekten we dat we ons hadden vergist in de tijd. We waren 1,5 uur te vroeg. En dat was maar goed ook. Het was al druk aan het worden. Na lang wachten was het zover. We hoorden muziek! Er kwamen allemaal mannen in rode pakken het plein voor het paleis oplopen. Gingen in de houding staan. En luisterde exact naar de bevelen die hun ‘baas’ hun gaf. (ik weet niet hoe het zit met de rangen, dus laat ik er maar ‘baas’ van maken) Het was heel indrukwekkend! Ze stonden perfect in een lijn, zelfs hun handen gingen tegelijk als ze liepen! Ik zat te bedenken dat het wel erg imponerend moet zijn geweest als de Britten oorlog voerden. Nou ja, als ze het zo deden dan..
We hebben nog veel meer gedaan maar ik kan niet alles opschrijven, anders wordt mijn blog een beetje te lang. Ik zou zeggen, kom naar London, beleef en geniet!!
Toen we zaterdagavond met de bus weer aankwamen in de stad bleek dat mijn andere bus naar het dorp net vertrokken was en dat ik een uur moest wachten.. OK, nou dat is dan maar zo. Adem in, adem uit. Ik ging het winkelcentrum in. Die was gelukkig nog open. Maar ik durfde niet te ver te gaan. Anders zou deze bus er ook zonder mij vandoor gaan. Dus ik wisselde het een beetje af. Dan weer even wachten op een bankje. Dan weer even rondlopen en springen om warm te blijven. Op een gegeven moment zie ik een man aankomen lopen met een joekel van een tas. Ik zie hem in prullenbakken zoeken en ik voel me heel rot daarover. Opeens bedenk ik dat ik nog broodjes en kaas in mijn tas heb. Dus ik loop naar hem toe en laat hem de plastic tas zien, maar hij deinst terug. Hij wilde het niet aannemen! Ik dacht dat hij me misschien niet begreep. Dus ik vroeg nog een keer of hij het echt niet wilde hebben. Maar hij begon te praten en te praten maar ik verstond er niets van en ik begreep er ook helemaal niets van. Waarom wil hij het niet?? Dacht hij dat het niet goed was ofzo?! Ik voelde me echt machteloos maar ja, wat kon ik doen? Dit vond ik echt niet leuk maar het liet me ook nadenken. Misschien schaamde hij zich enorm en wilde hij niet geholpen worden..
Na een poosje kwam er een jongen van een jaar of 15 naar me toe en vroeg of ik hem geld wilde geven. Anders kon hij niet naar huis. Ik vertrouwde het niet helemaal, maar ik dacht: die paar pond kan ik wel kwijt. Het is aan hem wat hij ermee doet. Sjonge, het leek wel alsof er allemaal mensen naar me toe kwamen. In London ook al.. Toen kwam mijn bus gelukkig aan! Ik was de enige in de bus op de buschauffeur na dan. Dus heb ik hem gevraagd of hij me thuis af wilde zetten. Ja, je kunt het altijd vragen toch?! En hij vond het nog goed ook!!! Wauw, bedankt buschauffeur!
Tot de volgende keer!
Marianne
Allerlei soorten confrontaties
Hallo allemaal,
Hier een bericht uit het zonnige Engeland! Het is al een paar dagen heerlijk weer, echt genieten! Het is trouwens wel een heel lang verhaal geworden, bereid je voor..
De vorige keer heb ik verteld over het gesprek met de hostparents. Toen kon ik gelijk al het verschil merken. We gingen gelijk veel leuker en spontaner met elkaar om. Dat is alleen maar verbeterd. Het gaat eigenlijk heel goed nu! Gezellig kletsen en met de jongens naar het park verstoppertje spelen. Voetballen in de tuin. Nou ja, ook al stond er niemand in het doel, dan had ik het nog mis dus besloten we dat ik beter keeper kon zijn. Op de trampoline lekker springen en de jongens naar de buren laten vliegen met een grote glimlach op hun gezicht!! Dat zijn echt geweldige momenten, van die brede smiles! Daar doen we het voor! :D Op onze rug naar de wolken kijken. Was het nou een vogel of een olifant?? En wat dacht je van al die mooie bloemen?! Leuk hoor, mooie dingen laten zien en laten beleven. Ze zeggen nu ook uit zichzelf: ‘Hé Marianne, look at the sky, all those colours, it’s beautifull!’ Verhalen zijn ook helemaal hun favoriet! En tussendoor zijn we alle drie een deuntjes aan het neuriën. Je snapt wel: ik ben in mijn element!
Dinsdag was er een lady’s breakfast. Ik dacht dat het voor allemaal vrouwen uit onze kerk was en dat het bij iemand thuis was. Ik naar haar huis gereden. Was er helemaal niemand. Het was dus blijkbaar niet hier. Geweldig, dat schiet ook lekker op. Maar waar was het dan wel?? Uiteindelijk kreeg ik een vrouw uit de kerk aan de telefoon. Zij zei dat ze niet naar het ontbijt ging maar dat ze wel voor me uit zou willen rijden. Wat aardig! Ik weer in mijn auto gestapt naar haar huis gecrosst. Toen achter haar aan naar het ontbijt. Dat was heel leuk. Er kwam ook nog iemand ‘spreken’. Dat klinkt altijd zo officieel.. Maar ze deed het heel goed. Heel energiek en vol vuur! Ze keek me zó lang aan dat ik helemaal zweethanden kreeg. OK, zo kan die wel weer!
Vorige week vrijdag ging ik naar de stad. Maar omdat het parkeren zo duur is, parkeer ik voor de stad en dan met de bus verder. Je hoeft dan ook niet op de tijd te letten. Ik was lekker aan het rondstruinen. Heerlijk is dat, niets hoeven. Op een bankje in het zonnetje zitten. Je hoeft dan in ieder geval niet bang te zijn dat je alleen bent. De duiven weten je wel te vinden.. Ik denk echt dat daar een gat is in de ‘circle of life’. Er komen er alleen maar meer!! Er is geen dier die een mals duivenpootje plezant vindt.. Misschien moeten we maar een campagne maken om dieren te stimuleren voor ‘een pootje warm vlees.’ De enige aangewezen persoon om het duivenaantal te verminderen is denk ik het poessebeest. Alleen wordt die volgepropt door zijn menselijke gezag en daardoor totaal geen honger meer heeft. Wat zou jij kiezen: warm voer in de meest uiteenlopende smaken, netjes in een schaaltje in de bijkeuken of dat je moet rennen om een schrale duif te pakken te krijgen met de kans op ‘zonder eten naar bed’?? Ik zou het wel weten hoor! En daarbij: hoe kan een kat nou jagen als zijn buik op de grond hangt?! Conclusie: we doen het onszelf aan!
’s Avonds was er een concert. Heel mooi! Mijn vriendin was ook gekomen. En daar heb ik achteraf heel erg geluk mee gehad. Ik kwam er namelijk achter dat er geen bussen meer reden naar de parkeerplek. Oei! Mar, leer vooruitdenken! Maar goed, m’n vriendin heeft me heel lief gebracht. Kwamen we bij het parkeerterrein. Bleek het hek op slot te zitten. HELLUP, mijn autooow!!! Ik moest wát dus ik ben over een stuk stoep gereden waar geen hek stond. Ik weet het, het mag niet en ik hoop ook niet dat ik er problemen mee krijg, maar ik moest echt mijn auto hebben! Helaas was de stoep erg hoog en maakte mijn geliefde Lupo een erg schrapend geluid.. Ik heb thuis verslag gedaan maar ik heb er niets meer over gehoord dus ik denk dat zij ook niets konden zien. Zulke momenten zijn niet mijn meest favoriete..
Woensdagavond belde er een vrouw van de kerk. Ze vroeg of ik die avond meeging naar een pub. Daar zouden mensen typisch Engelse muziek spelen. En dat het haar leuk leek als ik ook zou komen. Ik zei: ja, leuk! Maar ik dacht: nee, help! Ik had geen zin om te gaan, eigenlijk uit angst om niet te weten wat ik met de situatie aan zou moeten. Dat ik alleen zou zitten. Maar aan de andere kant vond ik het ook niet netjes om niet te gaan. Al met al heb ik mijn vriendin opgebeld en zij gaf me het advies: ga er gewoon naar toe. Als je je er niet fijn voel kun je altijd nog naar huis.
Ik ben gegaan, maar dat is echt iets heel spannends voor mij. Ik heb heel veel angst in me. En ik ben dan bang dat ik al die Engelse grapjes niet snap (dat is namelijk meestal het geval, ze hebben gewoon een beetje vage humor, vind ik). Maar die middag had ik een prayer meeting gehad. En toen hebben we gebeden dat de angst uit mijn lijf gaat, want het hoort daar niet!!! En daarom dacht ik: als ik zelf geen stappen onderneem, gaat die angst nooit weg, dus ik moet gewoon gaan! The only way to overcome fear is to face it! Look it straight into the eye and you will realise that you don’t have to be afraid at all! (als je het niet snapt: ga naar google.nl, vertalen)
En inderdaad, ik heb echt een leuke avond gehad! Over de angst heenstappen is eng (daar gaan we weer) maar als je het resultaat voor ogen houdt, lukt het en kun je veel meer genieten! Angst blokkeert genieten. Dus gooi die angst overboord! Het was hele mooie muziek en ik ben nog ten dans gevraagd. Ik schrok me een hoedje en even was de angst weer de baas en heb ik nee gezegd. Oww, Mar! Ach, volgende week is het weer!
Vanavond ga ik weer helpen bij the table. Weer bakjes koffie en thee uitdelen. Ik zat te denken, dat moeten we ook doen in Nederland! Het is zo goed om uit je comfort zone te stappen! Onze opdracht is niet om ‘s zondags kerkje te spelen. En het goede nieuws is niet alleen voor de mensen die tussen die vier stenen muren zijn. Onze opdracht is: verkondig het evangelie aan alle naties! Laten we maar beginnen met ons eigen dorp en God’s liefde uitstralen door er voor mensen te zijn en niet alleen maar de zonnige kant willen zien. Heel veel mensen hebben het moeilijk maar er wordt niets aan gedaan! Het wordt tijd dat we uit onze luie stoel komen en de wereld te laten weten dat er hoop is!
Afgelopen zondag was het hier Moederdag. Ik dacht dat het ook in Nederland was, dus mam een hele lieve kaart gestuurd. Zegt ze op skype: ‘Mar, ik vind het heel lief hoor maar Moederdag is hier pas in mei..’ Nou, lekker, heb ik daarvoor zitten zweten om die kaart een beetje lief te laten klinken. ;-) MAAR GRAAG GEDAAN HOOR MAM! Je bent een fantastische mam, ook al is het geen Moederdag!
Volgens mij heb ik het al eens eerder verteld maar het huis hier gaat verbouwd worden. In September beginnen ze. Het dak gaat eraf. Joehoe! ;-) De hele bovenverdieping wordt veranderd. Het is nu een beetje onlogisch ingedeeld. Er komen 2 grote kamers voor de jongens. Een algemene badkamer. Een slaapkamer voor de ouders met hun eigen! badkamer. De muren staan nu schuin waardoor je heel weinig ruimte hebt. Dat wordt dus ook veranderd. Al met al gaat het 3 maanden duren. Als het niet uitloopt.. Ik ben dan niet meer hier en ik weet niet of ik dat heel erg vind met al dat stof en eindeloos in de zooi zitten. Nu zijn de buren naast ons de keuken aan het verbouwen en ik moet zeggen dat ik al die geluiden heel vertrouwd vind klinken.
Mijn vriendin waarmee ik ook op vakantie geweest ben, zie het vorige verhaal, is maandag verhuisd naar het noorden. Ze woonde daar al maar ze was een jaartje hier in het zuiden. Het is niet leuk om afscheid te nemen! Maar gelukkig is de elektriciteit uitgevonden en kunnen we bellen! Ook al valt ‘ie wel heel vaak uit hier.. Moeten we maar een lang draad spannen met aan beide kanten blikjes. Dat was de eerste telefoon. Maar ja, hoe komen we aan zo’n lang draad?? We kunnen het ook proberen met een toeter of rooksignalen.. Lastig hoor..
Met de Pasen ben ik in Nederland. Dat is al over 2 weekjes! Heb er zin in! Tot dan!
Groetjes, Marianne
Ontmoetingen met de natuur
Hallo allemaal,
Het is alweer een tijd geleden dat ik een blog heb geschreven. Er is ook eigenlijk zoveel gebeurt dat ik niet weet waar ik moet beginnen. Daarom heb ik het ook lang uitgesteld. Maar hier komt mijn verhaal.
Om eerlijk te zijn kon ik niet zo goed overweg met de hostmum. Ik voelde me niet welkom in het gezin en dat was niet fijn. Ik probeerde om de sfeer om te draaien, maar het lukte niet. Net hebben we een gesprek gehad en beiden onze irritaties verteld. Dat was lastig om te doen, zeker omdat ze mijn baas is. Uiteindelijk kwam het erop neer dat het niet mijn fout was, niet aan mij lag, maar omdat ze veel op haar bordje ofwel dienblad heeft. Ik neem het haar niet kwalijk. Het was een hobbelige start. We gaan er nu gewoon voor! Nu al, na het gesprek, zie ik al resultaat en voel ik me meer thuis! Ik denk dat het er ook een beetje bij hoort als je bij mensen in huis gaat wonen, dat je je soms aan elkaar ergert. Maar dat moet niet te lang duren. We beginnen daarom vanaf vandaag aan een nieuwe start! Ik ben hier nog 5 maanden en ik wil graag dat die zo leuk mogelijk worden! We gaan voor veel gezelligheid en lol met elkaar!
Een paar weken geleden ben ik op vakantie geweest naar Wales. Samen met een Engelse vriendin gingen we vroeg op weg in haar auto. De reis ging eigenlijk heel snel en goed totdat we van de grote weg afgingen en de Tom Tom ons achteraf gezien helemaal de verkeerde kant opstuurde. Het was inmiddels helemaal donker en er waren geen lantarenpalen langs de weg. We kwamen uit voor een rivier. Dat was eigenlijk heel gek, want de weg liep gewoon door aan de andere kant. We stopten en we zagen dat het water best snel stroomde. Wat moesten we doen? Het water was niet zo breed, zo’n 3,4 meter en aan het bruggetje hing een meter. Daarop konden we zien dat het 1 foot ofwel 30 cm diep was. Nou, zeiden we, laten we het gewoon proberen. Daar gingen we. S gaf een straal gas, we reden naar beneden en het water spoot omhoog, over het dak en even konden we helemaal niets zien. Dat was heel eng! We reden verder maar opeens sloeg de auto af. We waren door het diepste stuk heen en we moesten nog maar een meter. S startte de auto weer en weer en weer maar hij deed niets meer. Ze kreeg hem niet meer aan. Zaten we daar in een kleine, volgepropte auto in het donker, in the middle of nowhere vast in een sterk stromende rivier...
Nu kan ik er wel om lachen maar toen niet. De adrenaline schoot door ons lijf en het ‘overlevingsorgaan’ werd wakker. S’s batterij van haar mobiel waar ze ook de Tom Tom op heeft was bijna leeg dus moesten we hard opschieten. Wie weet moesten we heel lang lopen tot we eindelijk mensen zouden vinden. Je weet het maar nooit in Wales. We deden de deuren open en ijskoud water stroomde naar binnen. Snel uitstappen en de deur dicht. Zonken we tot over onze knieën in het water. Dat was dus echt géén 30 cm!!! We pakten elkaars handen vast en waadden het water uit. Gelukkig stond er een huis naar de rivier. En die mensen hebben ons zo goed geholpen! We kregen warme thee en lekkere koekjes. De politie en de brandweer kwamen ook en zij hebben de auto er weer uit geduwd. Het was een hele belevenis eigenlijk! Van die stoere mannen die wanhopige vrouwen helpen.. Wonder boven wonder sloeg de auto gewoon weer aan toen hij eenmaal weer droge voeten had. Heel bijzonder! Maar echt álles was nat. De auto is bij de garage geweest. Alles nagekeken en het water is eruit gezogen. Al onze spullen hebben we over de verwarming gehangen en onze kleren gewassen, die stonken enorm. We hebben een hele leuke vakantie gehad uiteindelijk. Lekker uitgerust. Ook hebben we 2 nachten in een tent geslapen. Dat was ook weer een hele belevenis. We hadden het platste stuk uitgekozen maar toen we eenmaal lagen gleden we gewoon steeds naar beneden. Om de paar minuten moest je jezelf weer ophijsen. Maar des ondanks dat en een schaap en een kikker die hun nachtlied zongen was het heerlijk. Als ik eenmaal lig, ben ik zo weg, dus ik had er geen moeite mee. Maar mijn vriendin heeft wel lang wakker gelegen, hoe hard die kikker ook zijn best deed om haar in slaap te zingen..
Gister had ik weer een aanvaarding met het dierlijke geslacht. Een hond. En normaal heb ik geen problemen met honden. Maar dit was een stalkhond. Hij was niet grappig. Ik liep met Chris langs hem en hij begon tegen me op te springen. Niet agressief, maar toch, het is niet echt wat je verwacht als je gewoon ergens loopt. Hij bleef maar bezig, wat ik ook deed. Ik liep door naar huis, maar hij bleef volgen. Volgens mij had hij liefde en aandacht nodig. Maar ik zag nergens zijn baas. Dan toch maar op zoek. Zag ik een voordeur openstaan. En ik liep er heen: ‘hello, is there anybody. Here is your dog!’ Maar er reageerde gewoon niemand. Heel vervelend, want ondertussen bleef het beest maar springen met zijn schattige zandvoetjes.. Uiteindelijk kwam er iemand en konden wij naar huis. Kijk ik naar mijn jas. Helemaal onder de modder! Grr, je wordt bedankt hond en baas!
Ik ga er snel weer vandoor! Tot de volgende keer!
Groetjes van Marianne
James Bond actie, vakantie in Nederland!!!
Hallo allemaal,
Het is alweer januari! Hebben jullie een goede Kerst gehad en nog goede voornemens of plannen voor het nieuwe jaar??
Inmiddels ben ik alweer een week in Engeland. Wat gaat de tijd snel zeg!
De dag dat ik mijn laatste blog heb geschreven, vrijdag 9 december, ben ik naar Nederland gekomen! Het moest een verassing zijn dus vandaar dat ik er niets over gezegd heb. Ik ga even vertellen hoe dat gegaan is, hoor! Het was gewoon te geweldig!
’s Morgens eerst nog even de laatste dingen in mijn koffer gepropt. Toen alles klaarstond voor vertrek waren mijn koffer en weekendtas loodzwaar..
Mijn hostmum heeft me heel lief naar de trein gebracht. Na 5 minuutjes moest ik overstappen op een andere trein die rechtstreeks naar het vliegveld ging. Ohh, dat was echt een ramp! Ik moest namelijk naar een ander perron en dan moet je allemaal trappen op en af.. Ik was echt bang dat ik zou vallen! Maar ik was de trap nog geen 2 treden op en er kwam al iemand me helpen! Wauw, dat vind ik helemaal niet erg hoor! En ook toen ik een andere trap weer afmoest (dat was echt gevaarlijk!) kwam er iemand naar me toe. Ik heb zo’n koffer met 4 wieltjes, heel handig met duwen maar hij rolt ook alle kanten op.. Maar goed, ik ben er gekomen!
Het vliegen ging perfect! Ik heb inmiddels uitgevonden dat je beter een beetje in het midden kunt zitten dan heb je niet zo’n last van je hoofd met het draaien.. (een reispilletje helpt ook)
In Nederland kreeg ik zo’n heerlijk gevoel over me! IK BEN THUIS!! Nou ja, nog niet helemaal natuurlijk maar het is zoo heerlijk om mensen NL te horen praten! Ik kon niet meer wachten om naar huis te gaan!
De eerste trein naar Amersfoort gepakt, toen naar Barneveld. In Amersfoort was er een kerstmarkt en ik moest toch nog even wachten dus heb ik even heerlijk rondgestruind!
Op het station in Barneveld wilde ik eigenlijk thuis opbellen. Ik had zulke zere armen van dat gesjouw!! En ik moest nog een half uur lopen! Maar… dan zou mijn plannetje verpest zijn en dat was gewoon te jammer dus ben ik toch maar door het donker naar huis gelopen. Opeens realiseerde ik me dat ik er echt een poos tussenuit ben geweest! Dat voelt heel raar hoor. Je herkent je omgeving, maar alles ziet er voor je idee anders uit. Net hetzelfde als dat je weer terug gaat naar je oude basisschool. Heel apart! Maar goed. Eindelijk was ik in onze straat aangekomen! Wij hebben een steegje achter ons huis, maar je hoort dan mijn koffer natuurlijk gelijk rollen! Dus heb ik hem het hele steegje door gesjouwd. Toen was ik bij de poortdeur. Ik voelde me echt een ware James Bond! Heel voorzichtig deed ik de deur open en gluurde om het randje heen. Ik zag mijn zusje voor het raam spelen, kaarsjes aan. Ohh het zag er zo gezellig uit. Ik kreeg gewoon een brok in mijn keel. OK Mar, concentreren! Ik deed de deur iets verder open om te zien of er nog iemand beneden was. Ging opeens de lamp bij de poort aan!! Oh help, nu kunnen ze zien dat er iemand is dus nu moet ik snel zijn! Gauw pakte ik mijn koffer en weekendtas en heb ze in een donker plekje neergezet onder onze bikepoort. Zelf liep ik snel door, uit het licht. Gelukkig had binnen niemand iets gezien, dus liep ik verder naar de achterdeur. Maar bij onze achterdeur zit zo’n tringelding dus als je de deur open doet kun je dat horen. Ik moest dus weer heel snel zijn. De deur open, snel glipte ik naar binnen en zag nog net mijn zusje opkijken. Snel ging ik achter het stukje muur staan! Toen keek ik ons huis binnen en zag mijn vader zitten. Ik was gewoon weer thuis!! Ohh, wat heb ik ze gemist!! Ik klopte op de deur. Mijn vader zei: ‘Ja?’ Ik reageerde niet. Mijn zusje liep naar mijn vader (volgens mij vertrouwde ze het niet helemaal) en de hond begon te blaffen. Toen moest ik natuurlijk wel reageren. Dus ik deed de deur open. Mijn vader en zusje keken op naar me. Hun mond viel open, hun ogen werden groot en ze trokken allebei wit weg. Ik begon echt bijna te huilen. Het is zoo speciaal en ze reageerden zo verbaasd!! Ik zei: ‘Hallo, ik ben er weer!’ En mijn zusje rende op me af: ‘Marianneeee!!’ Mijn vader kon denk ik niets uitbrengen, hij knuffelde alleen maar. Ohhh, wat heerlijk om weer thuis te zijn!
Mijn eerste actie was dus goed gelukt!! Nu de rest nog! Pap zei dat mam boven was dus heb ik zachtjes de kamerdeur open gedaan. Komt mijn andere zusje net de trap af. Ze reageerde precies hefzelfde en ze wilde net gaan gillen: ‘Waaaah, je bent thuis!’ Maar dan zou mam het natuurlijk horen dus ik maakte het ssst gebaar, zij stak haar duim op en deed net of er niets aan de hand was. Ohh dit is zooo leuk joh! Als je een keer de kans heb moet je het zeker doen!!
Boven hoorde ik mijn moeder op de badkamer. Ik klopte op de deur. Ze deed hem open en ook mam reageerde precies hetzelfde! Toen vlogen we elkaar om de hals! En begon ik te huilen.. Wauw, ik heb gewoon geen andere woorden hiervoor dan wauw! Mijn broer had ons gehoord dus voor hem was het geen verassing meer, toch rende ik de trap op om hem een dikke knuffel te geven! Mijn andere zusje was nog niet thuis dus ik ben gauw de douche ingedoken. Hoor ik opeens een harde schreeuw: ‘Heeeeyyyy Mar!!!’
Ja, dit is echt geweldig!! Ik heb ook echt een super vakantie gehad! Ik ben niet eens aan alles toegekomen wat ik allemaal had willen doen! Mijn verjaardag gevierd. Naar mijn vorige werk geweest, een basisschool. Ze hadden daar een kerstviering. Heel bijzonder om iedereen weer te zien!! En de kids waren allemaal zoo gegroeid!
Naar Candlelight geweest. Was ook weer heel leuk! Kerst gevierd met familie. Leuke tijd met vrienden gehad. Oliebollen helpen opeten. (mijn moeder maakt de lekkerste) Oud en nieuw gevierd. Grondbloemen afgestoken (hele prestatie voor mij ;-)) Mensen een goed nieuw jaar gewenst. En toen was het al weer 2 januari en moest ik weer gaan. Eerlijk gezegd vond ik dat heel moeilijk. Zeker ook omdat de volgende keer dat ik weer kom het avontuur Engeland er al weer op zit.. Maar tanden op elkaar en doorzetten. Kom op, je kunt het!
Deze week hadden de jongens dinsdags nog vakantie. Zij waren ook ’s maandags teruggekomen. Uit Zuid-Afrika met hun bruine koppen! Ik heb de foto’s gezien: palmbomen, wit strand en een blauwe zee.. (geen commentaar)
Woensdag moest Ben weer naar school, Chris had nog een dagje vrij. We zijn heerlijk relaxt opgestart. Monopoly spelen, kleuren, met z’n drieën films kijken en naar de regen buiten luisteren. Het heeft hier heel hard geregend en gewaaid deze week! Welcome back!
Donderdagavond had ik lifegroup. Mijn vrienden uit de kerk weer gezien en gezellig samen zijn! Ook heb ik mijn kamer eens onder handen genomen. Ik ga de boel hier eens een beetje opvrolijken! Inmiddels staan er leuke waxinelichtjes op mijn nachtkastje. Heb ik allemaal foto’s, kaarten, schilderijen en leuke dingen uitgezocht die ik wil gaan ophangen. Dat wordt nog wel wat want er zitten geen spijkers in de muur. Ik denk dat ik maar aan de slag moet met plakgum.. Leuk klusje voor het weekend!
Oh en ik heb trouwens ook een NL groep gevonden in de stad! Zij organiseren echte NL dingen zoals Sinterklaas, Koninginnedag. Op z’n typisch Nederlands. Ook organiseren ze één keer per maand een borrel in London. Echt leuk dus!
Volgend weekend ga ik waarschijnlijk logeren bij een vriendin en het weekend daarna komt er iemand uit NL! Heb er nu al zin in!!
Jullie ook een fijn weekend!
Groetjes en liefs van Marianne
Frans gourmetten, weekend away en nog meer!
Hallo allemaal,
Weer een berichtje uit Engeland. Hoe is het in Nederland? Sinterklaas gevierd? En al helemaal in de kerststemming? Het voelt helemaal niet als december en bijna kerst. Het is nog zo lekker weer! Maar ik zal vertellen wat er allemaal weer is gebeurt de afgelopen weken.
Zondag reed ik met de buren mee naar de kerk. Na kerktijd verteld de buurvrouw dat ze naar vrienden gingen vanmiddag. Dus ik wilde hun auto uitstappen om naar huis gaan, vraagt de buurman opeens: ‘ga je met ons saamgaan?’ ‘Ja leuk, maar vinden jullie vrienden dat wel goed?’ Wel vreemd hoor, om onuitgenodigd naar iemand te gaan. Het zit in onze westerse cultuur om eerst even te bellen of zoiets. Maar als je er over nadenkt is dit veel leuker en spontaner! Ik heb echt genoten! Wat een gaaf huis hebben zij zeg! Prachtig ingericht! En een heerlijke grote tuin met kippen die losliepen. Er kwamen nog meer mensen uit de kerk. Zaten we daar met heel veel nationaliteiten aan tafel. Frans, Duits, Zuid-Afrikaans, Negeriaans, Nederlands
De opa en oma van de jongens zijn hier sinds vrijdag. Oma helpt mee de jongens in actie te zetten om te eten, aan te kleden en tanden te poetsen. Erg handig! En oma is steeds aan het schoonmaken dus ze helpt mij daar ook al mee! Wauw, wat aardig! Als de jongens naar school zijn ben ik alleen thuis dus ik ga nog even genieten van hun extra gezelschap!
Dinsdag had ik mijn examen. Het ging eigenlijk heel goed! Onze leraar zat met een big smile te kijken dus waarschijnlijk hebben we hem allemaal gehaald!! Yes! Eerst moesten we een de ambulance bellen. Ik was van de ambulance service en moest allemaal vragen stellen over de plaats en het slachtoffer. Daarna de presentaties. Dat ging eigenlijk ook best goed. Als laatste moesten we in een groepje van 4 discuseren over een jaar ertussenuit. De meeste van onze klas doen dat dus is het wel leuk om eens alle positieve en negatieve dingen boven water te halen. Sneller dan gedacht waren we alweer klaar!
Van vrijdag tot en met maandag zijn we met de kerk een weekend weggeweest naar Ffald-y-Brenin in Wales! Dat was echt super! Een heel weekend in een prachtige omgeving zijn zonder telefoon- of internetverbinding! We zaten halverwege een berg en we konden heel mooi de vallei in kijken. Zo gaaf! Tussen de bergen, nog smallere weggetjes dan in Engeland en je kwam bijna niemand tegen. Wat geeft dat een rust zeg! Je ontspant helemaal zo dicht bij de natuur. Ik ben elke morgen als de rest nog in bed lag een eind gaan wandelen. Heerlijk! Het waaide wel stevig maar als je je warm aankleedt is er niets aan de hand.
We hadden een programma opgesteld maar je hoefde hem niet te volgen. Dat maakte het lekker ontspannen. In het gebouw was een open haard. Echt zo’n ouderwetse. Heerlijk! De kamer helemaal donker maken en eindeloos naar de vlammen staren. Dat kunnen we uuuuuren volhouden! J
Tijdens het weekend hebben we een blessingbox doorgegeven. Het werkt zo: iemand stopt iets in de blessingbox (kan vanalles zijn: een tekst, bloem, chocola, tekening, bemoediging, enz. iets leuks) dan geeft die persoon de box aan iemand. Die persoon haalt de blessing eruit en geeft hem ook weer door. Dat was heel bijzonder en mooi om te doen!
We zijn ook naar de zee geweest. Wauw! Dat was echt genieten! Ik had mijn regenlaarzen aan dus ik kon ver de zee inlopen. Heerlijk uitwaaien en schelpen zoeken. Ik weet niet wat dat is, maar de zee maakt echt iets in me los! Je voelt je weer kind, wilt rennen en vliegen op de wind, tenminste ik dan.. Daarna zijn we een plaatsje in gegaan met de nadruk op ‘je’. Er waren 2 straten en ik denk 10 winkels, dat was het. Er was ook een slager en buiten aan een uithangbord hingen allemaal dode dieren! Iew!!! Hazen, konijnen en fazanten. Ze hingen daar aan hun poten met een plasje bloed eronder.
Tijdens een wandeling naar de top van de berg kwamen we wilde paarden tegen. Nou eigenlijk ging het anders. Tijdens het klimmen keken we naar de grond. Toen we even stil stonden om op adem te komen en om ons heen keken stonden er allemaal paarden om ons heen! OK, niet super dichtbij maar het is sowieso al helemaal niks voor mij! Die grote beesten. En terwijl ik paniekerig aan het meisje met wie ik samen liep vroeg of we weer naar beneden konden gaan kwamen ze op ons aflopen. En best snel! Waaah, ik wilde de berg wel afrennen!!!
Maandag was het alweer tijd om naar huis te gaan. Wat vliegt de tijd zeg! Vanmorgen weer heerlijk gewandeld. Daarna was een service in de chapel. We zongen hymns en hebben gedichten en het onze vader opgezegd. Als laatste zegende de gastheer ons en was het alweer afgelopen. Kort maar krachtig! Heb je dat ook weleens? Dat je je een beeld in je hoofd vormt van iemand. En als je die persoon in het echt ziet helemaal niet klopt?! Dat had ik met de gastheer en –vrouw..
Op de weg naar huis heeft iemand me uitgelegd hoe je de ‘th’ uitspreekt. Bijvoorbeeld in with, that, the, thought (verschrikkelijk moeilijk woord, vind ik) Zo doe je het: Het puntje van je tong tussen je tanden, dan langzaam je bovenkaak op je tong en zachtjes uitblazen. Ik heb altijd het gevoel dat ik enorm zit te sproeien dus dan maak ik maar een zachte ‘d’. Onderuitgezakt in het busje zat ik uitgebreid te oefenen. Het zag er niet uit dus maak er alsjeblieft geen plaatje van in je hoofd, haha!
Na dikke knuffels stapte ik uit en sjouwde mijn tassen naar binnen. Het weekend was alweer voorbij! Het geeft zo’n raar gevoel om dan weer gewoon in je oude ritme te stappen.
Dinsdag moest ik weer gewoon aan de bak. Ook ben ik even naar school geweest om mijn plek te boeken in januari. Dat werkt wel een beetje raar. Als je niet boekt, kan er gewoon iemand in jouw plaats gezet worden. Dus dan doe je het wel. Je moet ook betalen voor het boeken. Dat vind ik toch zo raar! Waarom moet je betalen om een plaats te boeken?! Maar goed het is nou eenmaal zo.
Ik ben weer eens gaan lezen. Dat is een poos geleden.. En als ik hardop lees onthoud ik het beter dus was ik lekker mijn nieuwe boek begonnen die ik tijdens het weekend heb gekocht. Kon ik gelijk de ‘th’ oefenen! Daarna las ik in een Nederlands boek, ook hardop. En ik kreeg toch last van mijn keel joh! Ik weet niet wat dat is, maar mijn keel doet pijn als ik in het NL lees. Spreken is OK, maar lezen is een ramp. Beetje vreemd, maar goed.
Woensdag avond had Chris een kersttoneelstuk van school in de kerk. Hij was met de rest van zijn klas de wijze mannen. Ze zagen er allemaal prachtig uit en ze deden het zo goed! De groepen stonden in de hoeken van de kerk zodat als ze gingen zingen het echt super gaaf was! Ik houd ervan als kleine kinderen zingen. Het klinkt zo bijzonder!
Ik spreek jullie snel weer!
Liefs en groetjes van Marianne
Van alles eigenlijk!
Hallo allemaal,
Er is vanalles weer gebeurd eigenlijk!
Op dinsdag en donderdag volg ik Engelse les op het Guildford College. Dat is heel handig want ik leer veel over grammatica, wat trouwens echt een ramp is. Ik ben al erg met Nederlandse zinnen in de goede tijd zetten, laat staan Engels.
Buiten school leer ik veel over zinnen. Bijvoorbeeld: have a jolly good day. Geen idee wat jolly is, maar zulk soort zinnen worden heel veel gebruikt. Zinnen die je moet horen, je kunt ze niet leren.
Aan het eind van het jaar krijgen we een diploma dat we deze cursus gevolgd hebben. Maarr.. dan moet je natuurlijk wel examens maken. 1 in november, 1 in maart en 1 in juni. De eerste heb ik 29 november, volgende week dinsdag. Dat examen gaat over spreken, dus dat gaat denk ik, hoop ik, wel lukken. Ik moet een presentatie houden, een formeel telefoongesprek voeren en een discussie houden met klasgenoten. Dus duim een beetje voor me dinsdag!
Er was pas een stroomstoring. Niet alleen ons huis hoor, ik hoorde van de buren dat zij ook geen stroom meer hadden. Waarschijnlijk lag dus de hele wijk plat. Nou lekker. Zitten we daar in het donker te kijken. Maar gelukkig ging de stroom na 2 uurtjes weer aan. Ik ben nog nooit zo blij geweest om een lamp aan te zetten. ;-)
Er was een workshop bij Chris op school. Het ging over hoe de kinderen moeten schrijven. En de ouders of verzorgers mochten ook komen. Ze hadden het heel leuk opgezet. De gymzaal was omgetoverd tot een speel- en leer plein. Woorden schrijven in zand. Letters maken van klei. De eerste- en laatste letter zeggen van een woord. Denkwolkjes invullen. Heel leuk! Chris wilde niet meer weg! Haha!
Vorige week vrijdag ben ik met de buren mee geweest naar fridaygroup. De buren geven hun kinderen zelf les. Best veel mensen doen dat trouwens hier. Heel bijzonder om als moeder zelf je kinderen alles te leren. Maar op die fridaygroup komen dus allemaal mensen die ‘homeschoolen’ en krijgen de kinderen Frans-, Duits-, muziek-, dans- en wiskundeles. Heel bijzonder vond ik het eigenlijk. Nog leuker vond ik het dat er opeens iemand tegen me zei: ‘Hallo, hoe gaat het me je?’ ‘Wat??’ Een vrouw die Nederlands kon spreken!! Wauw!! Mijn dag was helemaal goed!
De kinderen van de buren zijn echt schatjes. Vooral het jongste jongentje. Hij heeft van die grote bruine ogen en hij is zoo lief! Om op te eten! ;-) Als hij me ziet steekt hij zijn armen naar me uit en wil hij dat ik hem voor de rest van de dag draag! Yes, aunty Marihanna will carry you! Ze noemen mij tante! Haha! Marihanna is trouwens nog de beste versie van mijn naam. De mensen hier kunnen het gewoon niet zeggen! Arme ik. De meeste mensen zeggen (plat vertaald) Merryhanna of Merryenn..
Ik stond pas wel een beetje voor aap. Ik woon hier in huis met 4 voetbalfanaten, woon in het voetballand. Maar.. mij interesseert het helemaal niks. Ik kijk het nooit. Ik vind het verspilling van mijn tijd. Ren je je benen uit je lijf om die bal te krijgen, schop je hem weer weg. Waar gaat dat over? Niet mijn ding. Maar dat wilde ik niet vertellen. Het gaat om dit: Chris vroeg aan mij: ‘welk team support jij?’ Ik: ‘geen 1, ik houd niet van voetbal.’ Chris keek me aan met een blik van: ‘meen je dat nou?’ Ik zei: ‘ik kijk nooit voetbal.’ Hij zei verder niks maar hij keek me aan alsof ik van een andere planeet kwam. En een paar dagen later vroeg Ben iets over een NL voetballer. Ik weet alleen dat er een Robin van Persie en een Rafael van der Vaart ofzo in zitten. Of is dat ook niet eens goed?? Maar wat moest ik zeggen?? Dus heeft Chris het woord genomen en in geuren en kleuren verteld dat mijn interesse niet bij voetbal ligt. Ik voelde me wel een beetje voor aap staan..
Mannen en vrouwen denken echt heel anders. Dat wisten we allemaal al lang maar het is heel grappig om te zien. Voorbeeldje: Als ik vertel aan mensen hier dat ik uit Nederland kom zeggen de vrouwen: ohh, ik ben daar wel eens geweest en beginnen uitgebreid en met een stralend gezicht over Amsterdam te vertellen. En stellen de standaard vraag: woon je vlakbij Amsterdam? De mannen pakken het heel anders aan, zij beginnen meteen over de wiet kwestie. Tja..
Ik heb NL gigantisch gemist vorige week. Intocht van Sinterklaas. Pepernoten. Speculaas brokken. Niet dat het daarom gaat maar de sfeer is dan zo gezellig overal. Kaarsjes aan. Hier doen ze dat bijna niet. Gewoon de grote lamp aan. Dat geeft het romantische gevoel van een tl-lamp..
Gisteravond heb ik weer geholpen bij the table in Guildford. Het was superkoud. Mijn tenen waren zowat bevroren maar het was weer heel bijzonder! We stonden daar blauwbekkend tot 1 uur ’s nachts bakjes koffie, thee en choco uit te delen aan mensen. We doen dit om Gods liefde te laten zien aan mensen. Hij houdt enorm veel van ons allemaal! Sommige mensen beginnen spontaan te huilen als we dat vertellen. Soms vragen mensen of we voor ze willen bidden. Gisteravond was er een man die vertelde dat zijn dochtertje was overleden en sindsdien is hij helemaal de weg kwijt. Ohh, wat verschrikkelijk! Hij was heel hard aan het huilen. Ik vroeg later aan de anderen wat je nou het beste kunt doen voor zo’n persoon. Het antwoord was dit: ‘Love him’.
Volgend weekend gaan we met de kerk naar Wales! Yes, Jippie! Dat gaat echt geweldig worden! We gaan naar Ffald-y-Brenin. Dat is een soort centrum waar God heel veel mensen heeft aangeraakt. Dus dat wordt heel gaaf! Er is ook een boek over geschreven, dat ben ik nu aan het lezen. Zoo bijzonder! Als je het wilt lezen: The grace outpouring by Roy Godwin and Dave Roberts. Ik laat jullie de volgende keer weten hoe het weekend was!
Spreek jullie dan!
Liefs en groetjes van Marianne.
Bijzonder weekend, leuke uitnodiging en ziek zijn. Gelukkig nu niet meer :-)
Hallo allemaal,
De vakantie is inmiddels alweer 2 weken voorbij. En de jongens zijn weer gewoon op school. Gister had Ben de klassenfoto. Dat doen ze hier heel leuk. Wij staan altijd in rijen achter elkaar en lachen maar. Hier staan ze in een lange rij naast elkaar en doen allemaal leuke dingen. Op elkaars rug zitten, op een bal zitten. 2 kinderen tillen een ander kind op, handstand. Ziet er heel spontaan en ontspannen uit.
Vorige week donderdag met lifegroup heb ik een hele leuke uitnodiging gehad. Een vrouw zei tegen me: ‘we gaan met de kerk a weekend away, maar mijn vader komt dan, dus jij mag mijn plekje hebben als je dat wilt.’ Ja, natuurlijk!! Geweldig!! Ik heb haar om d’r nek gevlogen. Weet je hoe gaaf! Wauw! Ik heb allemaal informatie gehad over wie, wat, waar, wanneer en hoe. (schijnt de perfecte uitleg te zijn, volgens mijn NL buuf ;-) ) We gaan naar West-Wales, 5 uur rijden! Wel erg lang, maar het schijnt er fantastisch te zijn. Nou, ik heb er wel heel erg zin in!
Vrijdag ben ik ’s morgens naar een mevrouw gegaan. Ik heb haar een maand geleden ongeveer gesproken in het bos. En pas zag ik haar weer lopen. Toen heb ik gevraagd of ik een keer op visite mag komen. Dat klinkt niet zo netjes maar ik wist dat zij dat nooit zou gaan vragen. Dus hadden we voor vandaag afgesproken. Maar ik wist helemaal niets van haar. Zelfs haar naam niet, alleen hoe ze eruit zag en waar ze woonde. Dus ik was best een beetje zenuwachtig. Ze is al een oude mevrouw dus ik wist ook niet goed wat ik zou gaan zien in haar huis. Toen ik het pad opliep schrok ik wel een beetje. Het zag er erg onverzorgd uit. Ik klopte aan (de meeste mensen hebben geen bel) en ze deed open. Ohh, ik schrok nog erger toen ik binnen stapte. Geen vloerbedekking, er stond een bank en een stoel, een kast met een paar boeken en een tv. That’s it. Het was vies en koud. Echt erg als je zo moet leven. En dan te bedenken dat heel veel mensen zo leven, of nog erger. Ik heb altijd mijn ogen dichtgedaan voor armoede. Ik wilde het gewoon niet zien. Maar nu kon ik er gewoon niet omheen. Ik ga haar zeker nog een keer opzoeken.
’s Middags ging ik met een paar vrouwen uit mijn kerk kaarten maken. Nou, dat klinkt helemaal niet Marianne-achtig maar ja, ze vroeg het wel twee keer, dus ik ben toch maar gegaan. Het was geweldig! Alleen al naar haar huis toe rijden! De bomen zijn zo mooi nu! Al die kleuren! Ik heb de hele rit zitten wauw-en, haha. Het kaarten maken was eigenlijk best leuk. Ik heb er 3 gemaakt. Daarna gingen we high-teaen. Ahh heerlijk!! Ik wilde voor het donker naar huis omdat het best een slingerweg was maar het begint om 4 uur al donker te worden. En het was zo gezellig. Dus ben ik nog heerlijk gebleven! :-)
In één van de vorige blogs heb ik iets geschreven over ‘the table’. Op vrijdagavond gaan er mensen van verschillende kerken samen naar Guildford, zetten daar een tafel neer (vandaar the table) en geven mensen gratis koffie en thee. Nou, ik was wel nieuwsgierig hoe dat ging dus ik vroeg of ik een keertje mee mocht. 'Ja hoor, je mag vanavond wel mee'. Het was heel bijzonder. We gingen om 21 uur. Eerst alles klaarzetten. Toen gingen we met elkaar bidden. (midden op straat) We waren met z’n 8en. En daar stonden we dan. Wachten op mensen die gratis koffie, thee of choco wilden met een koekje. Ondertussen hadden we het heel gezellig met elkaar. In het begin van de avond zagen we vooral zakenmensen maar langzaam aan ‘veranderde het publiek’. Dronken mensen, zwervers, je ziet van alles eigenlijk. En dan stonden we nog wel op een rustige plek (ohh, mijn tere zieltje kan dit niet aan ;-) ) Veel jongeren vroegen waarom we dit deden (laat ik mezelf dat nou ook al afgevraagd hebben ;-) ) Ik vond het allemaal wel heftig hoor. Zat daar een zwerver in een portaaltje met een fles alcohol naast zich. Maar tegelijkertijd voelde ik me wel erg ‘goed bezig’. We zijn gebleven tot 1 uur ’s nachts. Alle spullen weer ingepakt, samen bidden en naar huis. Was een heftige maar heel erg bijzondere avond.
Het is november maar eigenlijk valt het weer hier best mee. Je zou harde wind, regel, hagel, natte bladeren in je gezicht, kastanjes zoeken en warme chocomelk met slagroom verwachten. Maar niks hoor. Als je op de kaart kijkt woon ik ten hoogte van België, dus misschien is het daarom best warm. Op hele goede dagen kun je zelfs op je slippers lopen. Ik draag ook nog steeds mijn zomerkleren, wel met een vest erover hoor. Eigenlijk best bijzonder, zo’n lange ‘zomer’.’s Avonds en ’s nachts is het wel heel koud.
Sinds de vakantie wordt er trouwens ook steeds vuurwerk afgeschoten. Ik dacht eerst dat het met halloween te maken had, maar dat is al lang voorbij en ze blijven maar doorgaan. Is het dan alvast voor oud en nieuw?? Blijkt dus dat een paar 100 jaar geleden er een man probeerde het parlementsgebouw op te blazen. Dat was hem niet gelukt en daarom schiet heel Engeland elk jaar vuurwerk en dragen ze bloementjes op hun jas. Ik snap the point niet echt. 1: het is fet lang geleden. 2: het is hem niet gelukt. ???? Waarschijnlijk is het meer een reden om een feestje te vieren.
Er gaat nu een vies verhaal komen. Dinsdag voelde ik me gewoon goed. Niks aan de hand. Maar ’s nachts werd ik wakker en ik had gigantisch buikpijn. En zo’n gevoel dat ik moest overgeven. En je weet hoe dat gaat met overgeven. Je moet rennen om op tijd bij de wc te zijn dus ik ging maar vast. Heb een half uur rond de wc gedraald, te wachten tot het eindelijk zou komen. Uiteindelijk ben ik maar weer naar bed gegaan. Maar ik kon echt niet slapen dus toch maar weer naast de wc staan. En na een paar minuten aan heel vies eten denken (dat helpt echt) kwam eindelijk mijn maaginhoud eruit. Dat doet echt pijn. Maar goed. Het is wel lekker dat het eruit is. Weer mijn bedje in gedoken. Maar na een uur werd ik weer wakker. En ik had heel erg last van mijn rug dus probeerde ik me om te draaien. Maar waarschijnlijk bewoog ik me te snel want ik sproeide gewoon mijn kamer in. Ieeew!!! Echt vies!! Heb daar in het midden van de nacht mijn kamer zitten soppen. Sorry voor alle details.. Toen ik weer wakker werd was het de volgende morgen. Ik ben naar Marelise toegelopen (super sloom) en m’n verhaal verteld. Ze zei: ‘ga maar naar bed. Ik breng de jongens wel naar school en zorg wel dat ze opgehaald worden.’ Nou dat vond ik natuurlijk heel aardig. (even tussendoor in het Z-A is aardig idioot. Die fout maak je niet 2 keer..) Heb de hele woensdag geslapen. Nu is het donderdag en ik heb nog een poos geslapen. Mijn buik voelt nog wel een beetje raar maar verder voel ik me weer prima. Net heb ik de dekens in de was gedaan en het raam wagenwijd opengezet. Lekker de boel opfrissen.
Zometeen de jongens ophalen en naar gymnastics brengen. Alles is weer gewoon normaal. Je merkte het wel aan de jongens hoor. Ze vonden het maar niks. Dat vind ik ook wel weer schattig.
Ik spreek je snel weer!
Groetjes van Marianne
