Hallo allemaal,

De titel ‘welkom in mijn hoofd’ klinkt misschien een beetje raar, maar ik bedoel ermee dat ik meer ga vertellen over wat ik denk dat wat ik heb beleefd. Gedachtespinsels noemen sommige mensen het. Ik snap niet wat die spin ermee te maken heeft.. (Zowiezo hebben zij nérgens mee te maken, vind ik.) Ik houd er meer van om dingen zo makkelijk mogelijk te omschrijven, zodat je snapt wat je leest in plaats van dat je heel wijs met je hoofd knikt en denkt: ‘had ik nou de lichten van de auto uitgedaan of niet?’ Vandaar dus..

De afgelopen weken heb ik veel over ‘volgend jaar’ nagedacht. Want ja, wat ga ik nou na dit Au Pair avontuur doen? Ga ik een studie volgen of reizen of een baan zoeken? En blijf ik dan hier in Engeland, ga ik terug naar Nederland of ga ik naar een ander land? Allemaal vragen, vragen, vragen. Wat wil ik nou écht doen? Wat is nou de perfecte baan voor mij? Waar gaat mijn hart sneller van kloppen? En wat is nú het slimste om te doen? Dat soort dingen spelen er op dit moment in mijn hoofd. Het probleem bij mij is dat ik heel veel dingen leuk vind en ik weet niet welke ik moet kiezen. Wat ga ik eerst doen en welke dingen kunnen nog een aantal jaar wachten. Lastig! Ik dacht: ‘na zo’n jaar ertussenuit ben ik er wel achter wat ik wil.’ Maar dat gaat dus blijkbaar toch anders! Ik heb wel ontdekt wát ik leuk vind maar hoe ik dat precies moet gaan aanpakken.. Op een of andere manier knaagt er iets van binnen maar ik kom er maar niet achter wat dat nou is. Heel vervelend! Ik heb nu nog echt geen idee. Daarbij heeft geld ook een grote rol. Als je geen geld hebt, kun je ook niets doen..

<<<<<<<piieeeeeeeeep>>>>>>

Mensen, jullie kennen me, van het verhaal hierboven klopt helemaal niets: ik weet precíes wat ik wil, maar ik weet niet hoe ik het aan moet pakken. Zo, daar is de aap uit de mauw. Zo’n heel verhaal schrijven heeft geen zin als je het ook in 1 regel kan, toch?? Maar ik weet dat het probleem: ‘ik weet niet wat ik moet met mijn leven’ heel veel speelt, dus vandaar dat ik het toch in mijn blog laat staan.

Ik ben zo blij dat ik in Engeland ben jongens! Sorry, ik wil niemand pijn doen, maar in een andere omgeving leer je zoveel! Ik word enorm geconfronteerd met mezelf. Hoe ik mijzelf zie en hoe ik echt ben. Angsten worden onder handen genomen. De stress moet ik uit mijn lichaam zetten. Sociaal valt er ook wat bij te spijkeren. Ik denk dat je sneller groeit in een nieuwe omgeving omdat je dan zelf de dingen moet doen. Zelf vechten voor dingen, zelf stappen zetten en niet achter je sociale kringetje verstoppen want die heb je in het begin gewoon nog niet. Even een voorbeeldje uit de natuur: (sorry, daar houd ik van) Je bent als een jonge leeuw die uit de groep wordt gegooid of in mijn gaval er zelf voor kiest om te gaan en dan ben je opeens alleen op die grooooooote lege savanna. Haha, even een beetje drama hoor!! Eerst leek die savanna helemaal niet zo groot, maar nu je alleen bent, raak je in paniek. Je hebt niet meer de veiligheid van de groep, nee, je moet nu zelf vechten. En dát maakt je sterk! Als er een groep andere leeuwen jou verse zebra van de versafdeling bij de Albert Heijn wil komen inpikken, dan ben je de klos, want zij zijn met z’n allen veel sterker dan jij alleen. Dus ga je tactieken verzinnen. Hoe zorg ik ervoor dat ik niet aangevallen wordt door andere leeuwen? Optie 1: sluit je aan bij een andere groep. Dat gaat veel tijd, geduld en misschien pijn opleveren maar dan ben je wel veilig. Optie 2: je zorgt dat je constant alleen bent zodat je er zeker van bent dat anderen je geen pijn doen, maar je bent wel heel kwetsbaar dan en je hebt minder kans op eten.

Ja, welke zou jij kiezen?? Zet een rondje om jou antwoord:

A Optie 1, ik sluit me aan bij een groep.

B Optie 2, ik zorg ervoor dat ik alleen ben.

Hahaha! Ik ben gewoon een beetje aan het geinen hoor! Maar ik meen het wel! :D Mijn antwoord is dit: eerst B en nu A.

Ik hoop dat jij je niet opsluit en afsluit voor anderen. Ik heb dat jaren gedaan. Ik liet niemand écht toe in mijn hart. Ik kletste wel met mensen, maar daar hield het mee op. Nu leer ik, dat dat betekende dat ik alleen was en niet in een groep. En dat is niet goed. We zijn nu eenmaal ‘groepsdieren’.

Maar hoe je van B naar A komt is best lastig. Ik ben het nog aan het leren, dus ik kan je daar niet een goed antwoord op geven. Het enige weet ik dat ik mezelf open moet stellen voor anderen en gewoon proberen. Ook al lukt het voor geen meter, gewoon doen! Ik ben niet zo goed in groepen. Ik weet mezelf geen houding te geven. Dat is best lastig, maar door bijvoorbeeld naar feestjes te gaan of gewoon ergens te gaan zitten en met mensen kletsen die voorbij komen lukt het een stuk beter omdat dat een ontspannen situatie is. Ook al zeg je niets of bijna niets of juist teveel, je leert ervan en pakt het toch op.

Al dat soort dingen leer ik hier! Dus vandaar, ik ben heel blij dat ik hier ben!

Ik ga er vandoor, want ik krijg zo een logeetje!

Groetjes en liefs van Marianne