Hallo allemaal,

Hier een bericht uit het zonnige Engeland! Het is al een paar dagen heerlijk weer, echt genieten! Het is trouwens wel een heel lang verhaal geworden, bereid je voor..

De vorige keer heb ik verteld over het gesprek met de hostparents. Toen kon ik gelijk al het verschil merken. We gingen gelijk veel leuker en spontaner met elkaar om. Dat is alleen maar verbeterd. Het gaat eigenlijk heel goed nu! Gezellig kletsen en met de jongens naar het park verstoppertje spelen. Voetballen in de tuin. Nou ja, ook al stond er niemand in het doel, dan had ik het nog mis dus besloten we dat ik beter keeper kon zijn. Op de trampoline lekker springen en de jongens naar de buren laten vliegen met een grote glimlach op hun gezicht!! Dat zijn echt geweldige momenten, van die brede smiles! Daar doen we het voor! :D Op onze rug naar de wolken kijken. Was het nou een vogel of een olifant?? En wat dacht je van al die mooie bloemen?! Leuk hoor, mooie dingen laten zien en laten beleven. Ze zeggen nu ook uit zichzelf: ‘Hé Marianne, look at the sky, all those colours, it’s beautifull!’ Verhalen zijn ook helemaal hun favoriet! En tussendoor zijn we alle drie een deuntjes aan het neuriën. Je snapt wel: ik ben in mijn element!

Dinsdag was er een lady’s breakfast. Ik dacht dat het voor allemaal vrouwen uit onze kerk was en dat het bij iemand thuis was. Ik naar haar huis gereden. Was er helemaal niemand. Het was dus blijkbaar niet hier. Geweldig, dat schiet ook lekker op. Maar waar was het dan wel?? Uiteindelijk kreeg ik een vrouw uit de kerk aan de telefoon. Zij zei dat ze niet naar het ontbijt ging maar dat ze wel voor me uit zou willen rijden. Wat aardig! Ik weer in mijn auto gestapt naar haar huis gecrosst. Toen achter haar aan naar het ontbijt. Dat was heel leuk. Er kwam ook nog iemand ‘spreken’. Dat klinkt altijd zo officieel.. Maar ze deed het heel goed. Heel energiek en vol vuur! Ze keek me zó lang aan dat ik helemaal zweethanden kreeg. OK, zo kan die wel weer!

Vorige week vrijdag ging ik naar de stad. Maar omdat het parkeren zo duur is, parkeer ik voor de stad en dan met de bus verder. Je hoeft dan ook niet op de tijd te letten. Ik was lekker aan het rondstruinen. Heerlijk is dat, niets hoeven. Op een bankje in het zonnetje zitten. Je hoeft dan in ieder geval niet bang te zijn dat je alleen bent. De duiven weten je wel te vinden.. Ik denk echt dat daar een gat is in de ‘circle of life’. Er komen er alleen maar meer!! Er is geen dier die een mals duivenpootje plezant vindt.. Misschien moeten we maar een campagne maken om dieren te stimuleren voor ‘een pootje warm vlees.’ De enige aangewezen persoon om het duivenaantal te verminderen is denk ik het poessebeest. Alleen wordt die volgepropt door zijn menselijke gezag en daardoor totaal geen honger meer heeft. Wat zou jij kiezen: warm voer in de meest uiteenlopende smaken, netjes in een schaaltje in de bijkeuken of dat je moet rennen om een schrale duif te pakken te krijgen met de kans op ‘zonder eten naar bed’?? Ik zou het wel weten hoor! En daarbij: hoe kan een kat nou jagen als zijn buik op de grond hangt?! Conclusie: we doen het onszelf aan!

’s Avonds was er een concert. Heel mooi! Mijn vriendin was ook gekomen. En daar heb ik achteraf heel erg geluk mee gehad. Ik kwam er namelijk achter dat er geen bussen meer reden naar de parkeerplek. Oei! Mar, leer vooruitdenken! Maar goed, m’n vriendin heeft me heel lief gebracht. Kwamen we bij het parkeerterrein. Bleek het hek op slot te zitten. HELLUP, mijn autooow!!! Ik moest wát dus ik ben over een stuk stoep gereden waar geen hek stond. Ik weet het, het mag niet en ik hoop ook niet dat ik er problemen mee krijg, maar ik moest echt mijn auto hebben! Helaas was de stoep erg hoog en maakte mijn geliefde Lupo een erg schrapend geluid.. Ik heb thuis verslag gedaan maar ik heb er niets meer over gehoord dus ik denk dat zij ook niets konden zien. Zulke momenten zijn niet mijn meest favoriete..

Woensdagavond belde er een vrouw van de kerk. Ze vroeg of ik die avond meeging naar een pub. Daar zouden mensen typisch Engelse muziek spelen. En dat het haar leuk leek als ik ook zou komen. Ik zei: ja, leuk! Maar ik dacht: nee, help! Ik had geen zin om te gaan, eigenlijk uit angst om niet te weten wat ik met de situatie aan zou moeten. Dat ik alleen zou zitten. Maar aan de andere kant vond ik het ook niet netjes om niet te gaan. Al met al heb ik mijn vriendin opgebeld en zij gaf me het advies: ga er gewoon naar toe. Als je je er niet fijn voel kun je altijd nog naar huis.

Ik ben gegaan, maar dat is echt iets heel spannends voor mij. Ik heb heel veel angst in me. En ik ben dan bang dat ik al die Engelse grapjes niet snap (dat is namelijk meestal het geval, ze hebben gewoon een beetje vage humor, vind ik). Maar die middag had ik een prayer meeting gehad. En toen hebben we gebeden dat de angst uit mijn lijf gaat, want het hoort daar niet!!! En daarom dacht ik: als ik zelf geen stappen onderneem, gaat die angst nooit weg, dus ik moet gewoon gaan! The only way to overcome fear is to face it! Look it straight into the eye and you will realise that you don’t have to be afraid at all! (als je het niet snapt: ga naar google.nl, vertalen)

En inderdaad, ik heb echt een leuke avond gehad! Over de angst heenstappen is eng (daar gaan we weer) maar als je het resultaat voor ogen houdt, lukt het en kun je veel meer genieten! Angst blokkeert genieten. Dus gooi die angst overboord! Het was hele mooie muziek en ik ben nog ten dans gevraagd. Ik schrok me een hoedje en even was de angst weer de baas en heb ik nee gezegd. Oww, Mar! Ach, volgende week is het weer!

Vanavond ga ik weer helpen bij the table. Weer bakjes koffie en thee uitdelen. Ik zat te denken, dat moeten we ook doen in Nederland! Het is zo goed om uit je comfort zone te stappen! Onze opdracht is niet om ‘s zondags kerkje te spelen. En het goede nieuws is niet alleen voor de mensen die tussen die vier stenen muren zijn. Onze opdracht is: verkondig het evangelie aan alle naties! Laten we maar beginnen met ons eigen dorp en God’s liefde uitstralen door er voor mensen te zijn en niet alleen maar de zonnige kant willen zien. Heel veel mensen hebben het moeilijk maar er wordt niets aan gedaan! Het wordt tijd dat we uit onze luie stoel komen en de wereld te laten weten dat er hoop is!

Afgelopen zondag was het hier Moederdag. Ik dacht dat het ook in Nederland was, dus mam een hele lieve kaart gestuurd. Zegt ze op skype: ‘Mar, ik vind het heel lief hoor maar Moederdag is hier pas in mei..’ Nou, lekker, heb ik daarvoor zitten zweten om die kaart een beetje lief te laten klinken. ;-) MAAR GRAAG GEDAAN HOOR MAM! Je bent een fantastische mam, ook al is het geen Moederdag!

Volgens mij heb ik het al eens eerder verteld maar het huis hier gaat verbouwd worden. In September beginnen ze. Het dak gaat eraf. Joehoe! ;-) De hele bovenverdieping wordt veranderd. Het is nu een beetje onlogisch ingedeeld. Er komen 2 grote kamers voor de jongens. Een algemene badkamer. Een slaapkamer voor de ouders met hun eigen! badkamer. De muren staan nu schuin waardoor je heel weinig ruimte hebt. Dat wordt dus ook veranderd. Al met al gaat het 3 maanden duren. Als het niet uitloopt.. Ik ben dan niet meer hier en ik weet niet of ik dat heel erg vind met al dat stof en eindeloos in de zooi zitten. Nu zijn de buren naast ons de keuken aan het verbouwen en ik moet zeggen dat ik al die geluiden heel vertrouwd vind klinken.

Mijn vriendin waarmee ik ook op vakantie geweest ben, zie het vorige verhaal, is maandag verhuisd naar het noorden. Ze woonde daar al maar ze was een jaartje hier in het zuiden. Het is niet leuk om afscheid te nemen! Maar gelukkig is de elektriciteit uitgevonden en kunnen we bellen! Ook al valt ‘ie wel heel vaak uit hier.. Moeten we maar een lang draad spannen met aan beide kanten blikjes. Dat was de eerste telefoon. Maar ja, hoe komen we aan zo’n lang draad?? We kunnen het ook proberen met een toeter of rooksignalen.. Lastig hoor..

Met de Pasen ben ik in Nederland. Dat is al over 2 weekjes! Heb er zin in! Tot dan!

Groetjes, Marianne