Hallo allemaal,

Het is alweer een tijd geleden dat ik een blog heb geschreven. Er is ook eigenlijk zoveel gebeurt dat ik niet weet waar ik moet beginnen. Daarom heb ik het ook lang uitgesteld. Maar hier komt mijn verhaal.

Om eerlijk te zijn kon ik niet zo goed overweg met de hostmum. Ik voelde me niet welkom in het gezin en dat was niet fijn. Ik probeerde om de sfeer om te draaien, maar het lukte niet. Net hebben we een gesprek gehad en beiden onze irritaties verteld. Dat was lastig om te doen, zeker omdat ze mijn baas is. Uiteindelijk kwam het erop neer dat het niet mijn fout was, niet aan mij lag, maar omdat ze veel op haar bordje ofwel dienblad heeft. Ik neem het haar niet kwalijk. Het was een hobbelige start. We gaan er nu gewoon voor! Nu al, na het gesprek, zie ik al resultaat en voel ik me meer thuis! Ik denk dat het er ook een beetje bij hoort als je bij mensen in huis gaat wonen, dat je je soms aan elkaar ergert. Maar dat moet niet te lang duren. We beginnen daarom vanaf vandaag aan een nieuwe start! Ik ben hier nog 5 maanden en ik wil graag dat die zo leuk mogelijk worden! We gaan voor veel gezelligheid en lol met elkaar!

Een paar weken geleden ben ik op vakantie geweest naar Wales. Samen met een Engelse vriendin gingen we vroeg op weg in haar auto. De reis ging eigenlijk heel snel en goed totdat we van de grote weg afgingen en de Tom Tom ons achteraf gezien helemaal de verkeerde kant opstuurde. Het was inmiddels helemaal donker en er waren geen lantarenpalen langs de weg. We kwamen uit voor een rivier. Dat was eigenlijk heel gek, want de weg liep gewoon door aan de andere kant. We stopten en we zagen dat het water best snel stroomde. Wat moesten we doen? Het water was niet zo breed, zo’n 3,4 meter en aan het bruggetje hing een meter. Daarop konden we zien dat het 1 foot ofwel 30 cm diep was. Nou, zeiden we, laten we het gewoon proberen. Daar gingen we. S gaf een straal gas, we reden naar beneden en het water spoot omhoog, over het dak en even konden we helemaal niets zien. Dat was heel eng! We reden verder maar opeens sloeg de auto af. We waren door het diepste stuk heen en we moesten nog maar een meter. S startte de auto weer en weer en weer maar hij deed niets meer. Ze kreeg hem niet meer aan. Zaten we daar in een kleine, volgepropte auto in het donker, in the middle of nowhere vast in een sterk stromende rivier...

Nu kan ik er wel om lachen maar toen niet. De adrenaline schoot door ons lijf en het ‘overlevingsorgaan’ werd wakker. S’s batterij van haar mobiel waar ze ook de Tom Tom op heeft was bijna leeg dus moesten we hard opschieten. Wie weet moesten we heel lang lopen tot we eindelijk mensen zouden vinden. Je weet het maar nooit in Wales. We deden de deuren open en ijskoud water stroomde naar binnen. Snel uitstappen en de deur dicht. Zonken we tot over onze knieën in het water. Dat was dus echt géén 30 cm!!! We pakten elkaars handen vast en waadden het water uit. Gelukkig stond er een huis naar de rivier. En die mensen hebben ons zo goed geholpen! We kregen warme thee en lekkere koekjes. De politie en de brandweer kwamen ook en zij hebben de auto er weer uit geduwd. Het was een hele belevenis eigenlijk! Van die stoere mannen die wanhopige vrouwen helpen.. Wonder boven wonder sloeg de auto gewoon weer aan toen hij eenmaal weer droge voeten had. Heel bijzonder! Maar echt álles was nat. De auto is bij de garage geweest. Alles nagekeken en het water is eruit gezogen. Al onze spullen hebben we over de verwarming gehangen en onze kleren gewassen, die stonken enorm. We hebben een hele leuke vakantie gehad uiteindelijk. Lekker uitgerust. Ook hebben we 2 nachten in een tent geslapen. Dat was ook weer een hele belevenis. We hadden het platste stuk uitgekozen maar toen we eenmaal lagen gleden we gewoon steeds naar beneden. Om de paar minuten moest je jezelf weer ophijsen. Maar des ondanks dat en een schaap en een kikker die hun nachtlied zongen was het heerlijk. Als ik eenmaal lig, ben ik zo weg, dus ik had er geen moeite mee. Maar mijn vriendin heeft wel lang wakker gelegen, hoe hard die kikker ook zijn best deed om haar in slaap te zingen..

Gister had ik weer een aanvaarding met het dierlijke geslacht. Een hond. En normaal heb ik geen problemen met honden. Maar dit was een stalkhond. Hij was niet grappig. Ik liep met Chris langs hem en hij begon tegen me op te springen. Niet agressief, maar toch, het is niet echt wat je verwacht als je gewoon ergens loopt. Hij bleef maar bezig, wat ik ook deed. Ik liep door naar huis, maar hij bleef volgen. Volgens mij had hij liefde en aandacht nodig. Maar ik zag nergens zijn baas. Dan toch maar op zoek. Zag ik een voordeur openstaan. En ik liep er heen: ‘hello, is there anybody. Here is your dog!’ Maar er reageerde gewoon niemand. Heel vervelend, want ondertussen bleef het beest maar springen met zijn schattige zandvoetjes.. Uiteindelijk kwam er iemand en konden wij naar huis. Kijk ik naar mijn jas. Helemaal onder de modder! Grr, je wordt bedankt hond en baas!

Ik ga er snel weer vandoor! Tot de volgende keer!

Groetjes van Marianne